Orhan Veli’nin Kitabe-i Seng-i Mezar şiiri
Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
nasırdan çektiği kadar;
Hatta çirkin yaratıldığından bile
o kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda
anmazdı ama Allah’ın adını,
günahkâr da sayılmazdı.
Yazık oldu süleyman efendi’ye.
Mesele falan değildi öyle,
“to be or not to” be kendisi için;
Bir akşam uyudu;
uyanmayıverdi.
Aldılar, götürdüler.
Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü.
Duysalar öldüğünü alacaklılar
haklarını helal ederler elbet.
alacağına gelince…
alacağı yoktu zaten rahmetlinin.
Tüfeğini depoya koydular,
esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı,
ne matarasında dudaklarının izi;
Öyle bir ruzigar ki,
kendi gitti,
ismi bile kalmadı yadigâr.
Yalnız şu beyit kaldı,
kahve ocağında, el yazısıyla:
“Ölüm Allah’ın Emri, Ayrılık Olmasaydı.”
Bazen; hayat yorar insanı…
Bazen; hayat yorar insanı…
Şarkılar yorar
Beklemek yorar
Özlemek yorar
Affetmek yorar
Hoş görmek yorar
Boş vermek bile yorar
Ve insan susar Her şeye, herkese rağmen…
Elinden gelen tek şeyi yapar;
Bağıra bağıra susar
Can Yücel
